Naraz

Olivia Grandville bada unisono i postanawia uczynić z niego główny motyw kreacji dziewięciu tancerzy. Podejmuje wyzwanie wyrwania tej potrzeby synchroniczności za pomocą klarownych... Balety, flash moby czy fest-noz, historia choreografii zbudowana jest na dobrze uregulowanych unisonach, które taniec współczesny od dawna stara się ewakuować. Któż lepiej niż Olivia Grandville, była tancerka Opery Paryskiej, która przeprowadziła się do Bagouet, a teraz podpisuje dzieła zgrabnym pismem, mogłaby zakwestionować tę mimetyczną tendencję, tak wątpliwą w jej oczach? Utwór przypominający choreograficzne śledztwo, jednocześnie starający się rozwiać wszelkie dwuznaczności gatunku: totalitarne podteksty, komiczne chwyty i zbiorowe transy. Pod wpływem powtarzającego się impulsu ścieżki dźwiękowej Benoît de Villeneuve i Benjamina Morando oraz we współudziale z kompulsywnymi wizerunkami Césara Vayssié, piękna, wielopokoleniowa obsada – od doświadczonej Mai Ishiwaty i Simona Tanguya po najmłodszą Claire Audrain czy François Malbranque – rzuca buntowniczą krytykę standaryzacji.

Dane: OpenAgenda (public.opendatasoft.com) — Etalab Open License.

Źródło: OpenAgenda — Licencja otwarta — https://openagenda.com/ville-de-bordeaux/events/en-meme-temps-8218736